Legolas

GotLink.pl sms plus
darmowa bramka era
tanie serwery
Sennik OnLine
Trawka online

paluchami po ich ciałach. W głębi jego oczu błyszczało ¶wiatełko, blade, ale gor±ce. Nagle Pippinowi za¶witała w głowie pewna my¶l, jakby mu j± podszepnęła napięta wola przciwnika: „Grisznak wie o Pier¶cieniu! Szuka go korzystaj±c z chwili. gdy Ugluk zajęty jest czym¶ innym. Pewnie poż±da go dla siebie”. Serce w nim zamarło ze

gar¶ci. I wcale się na to nie zanosi, żeby¶ j± kiedykolwiek dostał. Je¶li nas zaprowadz± do Isengardu, Grisznak dostanie figę. Wszystko zabierze Saruman. Je¶li chcesz co¶ mieć dla siebie, teraz jest ostatnia chwila, żeby się z nami ułożyć. Grisznak zacz±ł tracić cierpliwo¶ć. Imię Sarumana podniecało go niemal do furii. czas upływał,

nie dotarli na skraj nadrzecznej skarpy. Woda pluskała w nieprzeniknionych ciemno¶ciach między wysokimi brzegami. St±d hobbici obejrzeli się za siebie. Gwar ucichł w oddali. Najwidoczniej oddział Mauhura wycięto w pień lub przepłoszono. Rohirrimowie wrócili na stanowiska i w złowrogiej ciszy otaczali obóz orków na wzgórzu. Wkrótce zapewne sprawa rozstrzygnie się ostatecznie.

w tym momencie brutalny kopniak powiadomił Pippina, że gwar w obozowisku ucichł i że wartownicy znów czuwaj± nad jeńcami. Noc była zimna i cicha. Wokół wzgórza, na którym skupili się orkowie, rozbłysły ze wszystkich stron małe, złotoczerwone w ciemno¶ciach ogniska; tworzyły zamknięty kr±g. Znajdowały się w zasięgu dobrego strzału z łuku,

kładli trupem; potem szybko wycofywali się ku swoim tak, że strzały wrogów, puszczanie na o¶lep, nie mogły ich dosięgn±ć. Powtarzali ten manewr kilka razy, a zdarzyło się, że strzały sypnęły się też między Isengardczyków. Ork biegn±cy tuż przed Pippinem zachwiał się, padł i nie wstał więcej. Noc nadci±gała, lecz jeĽdĽcy Rohanu

nie wiedzieć. Napijmy się wody, żeby spłukać tamto wspomnienie. - Nie tutaj - odparł Pippin. - Tu brzeg jest za wysoki. W drogę! Powędrowali z wolna, ramię przy ramieniu, wzdłuż rzeki. Za nimi niebo na wschodzie z każd± chwil± bardziej się rozja¶niało. Id±c wymieniali wspomnienia i, zwyczajem hobbitów, mówili żartobliwie o wszystkim,

oddział orków spróbował przebić się do lasu. Tylko trzech z nich ocalało i wróciło do bandy. - Oto¶my się urz±dzili! - rzekł szyderczo Grisznak. - Dziękujemy wspaniałemu dowódcy. Mam nadzieję, że wielki Ugluk teraz wyprowadzi nas z tych sideł. - Zrzuć niziołków na ziemię! - rozkazał Ugluk nie zważaj±c na słowa Grisznaka.

sobie hobbitów pod pachy, brutalnie przycisn±ł do żeber, ciężkimi dłońmi zatkał im usta. Potem, zgięty wpół, skoczył naprzód. Szybko, cicho przebiegł aż na krawędĽ pagórka. Wypatrzył lukę między strażami i jak upiór pomkn±ł w ciemno¶ć, zboczem w dół, a potem na zachód, ku rzece wypływaj±cej z lasu. Od tej strony