Legolas

GotLink.pl plus sms
darmowa bramka sms
tanie serwery
Kolędy
Dowcipy

przypomniał hobbitom piękne twarze, ¶miechy, posilne jadło, którym cieszyli się tak niedawno, za szczę¶liwych dni w Lorien. Przez chwilę siedz±c w ciemno¶ciach gryĽli suchary w rozmarzeniu, nie zwracaj±c uwagi na krzyki i zgiełk pobliskiej bitwy. Pippin pierwszy ockn±ł się i wrócił do rzeczywisto¶ci. - Trzeba st±d wiać - rzekł. - Ale

gdybym był wolny. - Lembasy! - szepn±ł Pippin. - Mam jeszcze parę. A ty? Te łotry chyba niczego nam nie zabrały prócz mieczy? - Tak, została mi w kieszeni paczuszka - odparł Merry - ale pewnie zmielona na kaszę. Zreszt± i tak nie sięgnę gęb± do kieszeni. - Bo nie będziesz musiał. Ja... Lecz

droga zdawała się wolna, ledwie jedno ognisko błyszczało w¶ród nocy. Po kilkunastu krokach zatrzymał się, rozejrzał, posłuchał. Nic nie wypatrzył ani nie usłyszał. Pochylony skradał się dalej. Z uchem przy ziemi, znowu nasłuchiwał chwilę. Wreszcie podniósł się i zaryzykował szyki skok naprzód. Ale w tym samym momencie tuż przed nim zamajaczyła

spełniono bezlito¶nie. Lecz po raz pierwszy Pippin znalazł się teraz tuż obok Meriadoka. Orkowie hałasowali okropnie, w¶ród wrzasków i szczęku broni dwaj przyjaciele znaleĽli sposobno¶ć, żeby szeptem zamienić kilka słów. - Nie mam wiele nadziei - rzekł Merry. - Ledwie się w skórze trzymam. W±tpię, czy zdołałbym zawlec się daleko, nawet

gar¶ci. I wcale się na to nie zanosi, żeby¶ j± kiedykolwiek dostał. Je¶li nas zaprowadz± do Isengardu, Grisznak dostanie figę. Wszystko zabierze Saruman. Je¶li chcesz co¶ mieć dla siebie, teraz jest ostatnia chwila, żeby się z nami ułożyć. Grisznak zacz±ł tracić cierpliwo¶ć. Imię Sarumana podniecało go niemal do furii. czas upływał,

nie wiedzieć. Napijmy się wody, żeby spłukać tamto wspomnienie. - Nie tutaj - odparł Pippin. - Tu brzeg jest za wysoki. W drogę! Powędrowali z wolna, ramię przy ramieniu, wzdłuż rzeki. Za nimi niebo na wschodzie z każd± chwil± bardziej się rozja¶niało. Id±c wymieniali wspomnienia i, zwyczajem hobbitów, mówili żartobliwie o wszystkim,

oddział orków spróbował przebić się do lasu. Tylko trzech z nich ocalało i wróciło do bandy. - Oto¶my się urz±dzili! - rzekł szyderczo Grisznak. - Dziękujemy wspaniałemu dowódcy. Mam nadzieję, że wielki Ugluk teraz wyprowadzi nas z tych sideł. - Zrzuć niziołków na ziemię! - rozkazał Ugluk nie zważaj±c na słowa Grisznaka.

sobie hobbitów pod pachy, brutalnie przycisn±ł do żeber, ciężkimi dłońmi zatkał im usta. Potem, zgięty wpół, skoczył naprzód. Szybko, cicho przebiegł aż na krawędĽ pagórka. Wypatrzył lukę między strażami i jak upiór pomkn±ł w ciemno¶ć, zboczem w dół, a potem na zachód, ku rzece wypływaj±cej z lasu. Od tej strony